|
| bile | |
obok turniej snooker hall, a tu piwo
- on przystojny, pewny siebie szorstki język, czeka
ona wie za czym tęskni i głupio, że tak |
|
|
| kolej rzeczy | |
wtedy nie było wycieczek do Disnaylandu, poradników
jak się ustrzec, toksycznej matki i ciąży |
|
|
| na piasku | |
może grzeszyłam, ale nie maltretowałam zwierząt
została czkawka po zupie w proszku |
|
|
| wychodziliśmy z muzeum | |
przyzwyczajajmy się do nowych zapachów, do ostatniego wyschniętego
estrogenu - napisali: balsamowanie trwało siedemdziesiąt dni
a tu trzy. zwariowany amsterdam, kilka kruchych szmatek-mumii |
|
|
| pamiętaj co się śni albo | |
zajmij się hodowlą rzeżuchy - czekaj na zielone
dość tłumaczenia fly me to the moon może się coś przyśni
muzyka płynie sama, wkłada język do ucha - tabletki niby zapis nutowy
wwiercją się - w plecy ktoś wklepuje resztki nocy, zagłusza strach |
|
|
| aaa , każda lalka ranę ma | |
kiedy gasili światło budziły się w nim ropne paciorkowce
i nie wolno mu było, ale drapał punkciki po szkarlatynie
tak naprawdę nikt nie wie co zobaczył mały John przez okno |
|
|
| zanim wyśle tę cholerną pocztówkę | |
od kilku miesięcy dzwoni alan - przyjaciel ze szwecji
i ciepłym głosem czyta przygody kubusia puchatka
ale ten rok nie będzie dla niej szczęśliwy |
|
|
| a kiedy przestanę mówić przez sen | |
zniosę wszystko, nawet się uśmiechnę - ile można
udawać namiętną kochankę i wspaniałą żonę
|
|
|
| istnieją takie miejsca | |
| ściana - opiera głowę, chłód miesza się z oddechem |
|
|
| zmiany | |
w poplątanych gałęziach nie jest tak gęsto
wiewiórki chwytają resztki deszczu węszą
ślady po znakach spadających z nieba
piąstkami żołędzi - it's time to make a decision
potoczyła się kartka zwinięta w kulkę
słowa cienie w drzwiach - zamilkły nagle
to nie pora na wyprowadzania psów
to co mam mogę owinąć w spadające
wyspiarzom wystarczy łyk czarnej kawy
i prosta miłość - znajome ścieżki między drzewami |
|
|
| dom | |
okno z widokiem prawie na morze
ładny język trudny kraj do przeżycia korony
nie przeszkadzam
bo nie mam komu
cisną plastikowe doniczki kwiaty
pachną powoli liście usychają
zapowiadały się tak kolorowo
a milczą
- w danii bez zmian
niewielu zna Cohena coś mówi
widzi czuje nie wie
co to znaczy obok
za szybą meble dotykają ścian
własne kąty w cudzym domu |
|
|
| strony świata | |
(wiersz dla marianny)
nie jesteś mała i nie powinnaś już
mylić butów - czas pozwoli ci dojść
do tego że to twoje stopy
powiesz im dokąd mają pójść
dorośniesz i przestaną się plątać
sznurówki bez różnicy czy znad wisły
piach czy kamienista plaża tutaj |
|
|
| przed nami długie wieczory | |
koniec lata zapowiada się nieciekawie
gałęzie rdzewieją jak gwoździe w pustych ławkach
wiatr przegania nikomu niepotrzebne śmieci
nie mam planów w gazetach farba drukarska
zaznacza świeże tropy facet z drugiego piętra
godzinami puszcza uśmiechy jak latawce plaga
dziewczyny cierpią na rzeżączkę a księżniczka rodzi
budzę się później cały tydzień w deszczu przeglądam pocztę
wylewam przeterminowane mleko
powracają obrazy - ściany mają intensywy kolor
jakby to co się nie stało mogło być wytłumaczalnym snem |
|
|
| unosi lekko stopy | |
czekała tam gdzie rozrósł się kasztan
ze sznurem szklanych paciorków
omotana strachem rzeką spiekotą i ziemią
chcą jednego nikt nie zostanie
- tylko we śnie nie traci go z oczu dotyka ustami
wolno pod korą drzewa goi się prawie martwa przestrzeń
przedziera się drogą pełną zbutwiałych liści
biegnie nie zostawiając śladów choroby |
|
|
| jak dachowiec | |
przeżyłem dzień - było nawet miło
spadały liście ktoś grał na pianinie
oni mają tyle spraw choć nie wiedzą co czynią
łatwo zaglądać w każde okno tylko
nie można się rozgościć na parapecie
wylizać blizny przegonić pchły - taki los
przed śniadaniem dziękuję za śmietnik
- w nocy wściekle bije serce
czuję że jestem DiCaprio siedzę na dachu
i łapię księżyc za mordę - bez złudzeń
żadne z nas nie pokaże drugiej twarzy |
|
|
| tu tylko trochę dalej | |
jeszcze chcesz się zmieścić a coraz mniej miejsca
dla bocianów - za szybkie odloty tylko mewy skrzeczą
można ogłuchnąć więc odlatuję na trochę nie jestem łatwa w pożyciu
zdradza mnie język koślawy zbiór cudzych metafor kilka znaków
szczególnych zapominam na czym wtedy zależało - na emigracji
też się głupieje a potem zagląda do pustych pokoi
wyrywa kartki z kalendarzy - na północy zima
bez śniegu a boże narodzenie już od października
mam czas każdego roku i nie muszę się śpieszyć
by przyzwyczaić oczy do tych samych krajobrazów |
|
|
| zmoknięte ofelie | |
deszcz wciska szkiełka w pępki
strugi wygładzają dżinsy
z grubych łydek ściągają skarpety
szprychy rozcinają duńskie kałuże
w plecakach puchną jogurty serki paczki
princów i kondomów
do końca tygodnia pedałują
w ciemno - randka kawa pokój gdzie na raty
przesypiają do rana w zapachu wilgoci między bosymi
kropla po kropli zaplątany hamlet w to samo pytanie |
|
|
| lęki z wysokości | |
drzewa coraz niedbalej wtykają w gałęzie
resztki kolorów - na trawnikach zgarbione psy
liście lepią się do butów
- balkon to nie takie straszne miejsce
pnie się samotnie leżakują doniczki
na szybach odciski zarastają szronem
milczą ciężkie zasłony
- w dzieciństwie wierzyła że Bóg musiał tu być
ściskała palce drwił za plecami lęk wysokości
cienie zmieniały kształty - nie można było uciec
od tego co nieodwracalne |
|
|
|
|
|
Reklamy:
Justyna Bargielska
