umierając wróbel utraci na wadze tyle ile waży jego śmierć
malujesz pospiesznie czerwone stosiny szaro bure koty szepczą ci do ucha mrą na skraju kadru sennie
o-by-dwa
bo tak można zasnąć tylko napowietrznie wtedy gdy kropelki rozpylonej farby pocałują usta a te usta - usta odnajdą w pośpiechu zanim barwnik wyschnie nim pióro wyblaknie
nie odwracaj oczu
srebrny aerograf podzielił przestrzenie wróbel pochowany w puszce czarnej kawy trzepocze skrzydłami
to wiatr nie to ptak
rozbryznął powietrze musnął twarz na twarzy archipelag piegów są szare jak krew
Reklamy:
Justyna Bargielska
