okna patrzą sobie w oczy nasze parapety dla ptaków deptaki śniła mi się ciężarówka i że wyruszam w drogę
wychodziłem na zakupy karmiła gołębie i jest podobna do ciebie
kiedy wróciłem myłem okna zachwycały się wszystkie sąsiadki i słały słodko-błogie uśmiechy czuję jakbym wysłał cię na wczasy prasuję znudzenie na kant dbam o porządek
obiecałem sobie że cię odwiedzę ale tym razem jesteś daleko dalej od wspomnień
na dominikańskim rdzewieją agrafki młode panny sprzedają kolorowe hafty kaligrafując tajemnicze spojrzenia alfabetem ócz-runicznym przebiegam po srebrach i złoceniach dotykam klamek zapalam mosiężne lichtarze i eklektyczne lampy wylane w brązie monalizy chwytam za wdzięki okuwam klamrą krępe beki tytoniu liśćmi otulony czuję się męski i szczęśliwy jak słonik z podniesioną trąbą ten z kości i ten z porcelany
odchodząc wdycham aromat mebli eklektycznych co w swych szufladach powietrze miewa przedwojenne dobijam do brzegu tuż przy chmielnej w morzu zatapiam znów bursztyny w swej wyobraźni dłubię dłutem rzęźbię z radością bez przyczyny odbijam wspomnień numizmaty
(lubię otwierać szkatułki z duszą* kolekcjonuję klucze)
nieograniczeni żadnym wymiarem przestrzenią otoczeni nieskończoną oczy się same zamykały mimo to widziały wszystko w ciemnościach
mur chiński obracał się jak naszyjnik z pereł trzymałaś go w dłoniach iglica wycelowana w sam środek księżycowego zegara co z tego że był bez wskazówek wiedzieliśmy że już czas morze było niespokojne niebo też i gwiazdy inaczej lśniły szczególnie ta mała którą uwielbiałaś miała złe sny tego dnia wszystkie kwiaty pozrywane miały płatki łąka była a po chwili nie było już łąki
jej pokoik z zapachem mleka był najcieplejszy w całym domu szczególnie wtedy gdy brałaś ją na ręce siadałaś wtedy na moich kolanach mieliśmy po sześć nóg i rąk trzy serca a z nich jedno wielkie
przez chwilę wznosiłem się w górę dzikim łabędziem nagle spadłem płonącą papugą
to wszystko w jednej chwili po niej straciłem skrzydła
na powierzchni oka fale zielona rafa i ogon wesołka soverby'ego patrzę na żagiel co się zbliża potem z tobą odpływa
księżyc utonął w kropli wiszącej na rozbujanym trapezie
zapowiadali sztorm i był siła stu milionów łez przewraca łódź przez dziób kaszalot łódkę połyka w małej kropli umyka którą chwytam - przyglądam się jak paruje teraz wiem że ciepło mej dłoni potrafi zabijać
drobne larwy tańczą otulone pajęczyną ciągle umierają i rodzą się nowe molekuły milkną krzykliwe groty strzał i płynie cisza trwa nieporuszona święta skała z piramid
otwieram termos z klimatem kawowo-rumowym zadaję pytania wszystko-wiedzącym papirusom cofnięty o kilka chwil w skurczu serca z poszerzoną wymiarowością i skalą w źrenicy
z lunetą w dłoniach - zaczekam do tego czasu wyrzeźbię swoje 21gram
kiedyś odpłyniemy razem na falach letejskiej wody kropla nas zapamięta
Reklamy:
Justyna Bargielska
