Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam
Na pierwszej stacji, teraz, tu!
Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, bo wysiadam
Przez życie nie chcę gnać bez tchu!
Jak w kołowrotku bezwolnie się kręcę
Gubiąc wątek i dni
A jakiś bies wciąż powtarza mi: prędzej!
A życie przecież po to jest, żeby pożyć
Nim w kołowrotku pęknie nić
kruszynkę uśmiech może blask we włosach pośpiech z jakim zbiegasz po schodach łapiąc co ucieka odjeżdża przepada zawieszenie głosu roześmianie nagłe wzdrygnięcie od zimnego wiatru od morza
piszę ten ślad na piasku świadoma że zniknie spłukany deszczem poruszony gromem a noc zapadnie ta sama co każda i dzień nadejdzie dla każdego własny
by znów pogrążać drobne stopy w piasek i śmiech na wietrze gubić jak jesienne
Reklamy:
Justyna Bargielska
joannavera@wp.pl
